یاد رفتگان، نه با تأسف و اندوهی بیپایان، بلکه با شکرگزاری برای حضوری که روزی نصیبمان شد، حفظ میشود. آنها در لحظاتی که بزرگترین نیاز را به آنها داریم، یعنی در اوج موفقیت، شکست، یا تنهایی، تبدیل به چراغ راهی درونی میشوند. میراث واقعی آنها، آموختهها، مهربانیها و اصولی است که در قلب ما نهادهاند.فاتحه، پلی است که از این سوی به آن سو کشیده میشود؛ پلی از عشق و امید. این عمل، یادآوری میکند که در این دنیای پرهیاهو، تعلق ما به یکدیگر عمیقتر از آن چیزی است که چشم میبیند. تا زمانی که نامی از آنها بر زبان جاری است، تا زمانی که دعایی برایشان فرستاده میشود، گویی هنوز در جمع ما حضور دارند، هرچند جسمشان در آغوش خاک آرام گرفته است.
